اگرچه لنتهای با آزبست ظاهرا دیگر تولید نمی شوند ولی برخلاف باور عمومی، آنها کاملا محو نشده اند. بنا بر تحقیقات حاصل شده، فورد از کفشک های آزبستی در مدل کرون ویکتوریای خود استفاده می کند تا صدای نویز آن را از بین ببرد. همچنین گفته می شود که کفشک های آزبستی همچنین در بعضی خودروهای رده بالا مانند لند رور برای اینکه خاصیت ترمزگیری بالایی داشته باشد نیز استفاده می شود. چیزی که مشخص است این است که کفشک های آزبستی همچنان مورد استفاده قرار میگیرند.

زمانی، کفشک های آزبستی در تقریبا همه خودروها استفاده می شد، ظهور خودروهای چهار چرخ متحرک در سال ۱۹۸۰ باعث شده که نیاز به ترمز دیسکی جلو نیمه متالیک باشد که بتواند در دماهای بالاتری کار کند. با این حال تولید کنندگان خودرو به استفاده از کفشک های آزبستی در عقب خودرو و همچنین در جلو خودرو ادامه دادند. چرا؟ به علت اینکه آزبست یک متریال عالی برای لنت های کفشکی می باشد، قدرت خوبی دارد، مقاومت شیمیایی و دمایی بالایی دارد و در مقایسه با متریال های دیگر که در لنت استفاده می شود قیمت مناسبتری دارد؛ اما همان خواصی که آزبست را یک متریال مناسبی برای ترمزگیری می کند بسیار خطرناک هستند.

رشته های آزبست بلند، نازک و بسیار کوچک هستند. این فیبرها می تواند به آسانی به فرم سوزنی شکل مانند نخ و در هوا استشمام شود. اندازه این فیبرها به گونه ای است که به وسیله مخاط بینی فیلتر نمی شود. بنابراین این فیبرها در ریه ها نفوذ می کند و در ریه مانند سوزن، منبعی برای اذیت شدن می شود. برای روشن شدن قضیه باید بدانید که بدن انسان نمی تواند این فیبرهای آزبست را خارج کند زیرا آنها در مقابل مواد بیوشیمیایی غیر قابل نفوذ هستند. از این رو به مرور زمان قرار گرفتن در معرض آزبست می تواند منجر به سرطان ریه شود.

خطر آزبست بیشتر متوجه افرادی است که در صنعت پروسه کردن و لوجستیک آزبست کار می کنند. اما زمانی که فیبرهای آزبست با متریال های دیگر ترکیب می شود، خطر زیادی برای افرادی که در صنایع ترمز، کلاچ و واشر کار می کنند، دارد. لازم به ذکر است که تکنسین هایی که لنت ها را تعویض می کنند نیز در معرض این خطر هستند زیرا گرد و غبار آزبست  که در اثر سایش لنت ها به وجود می آید در هوا استشمام می شود. با ساییده شدن لنت ها، فیبرهای آزبست مانند گرد و غبار در هوا پراکنده می شود. بعضی از این گرد و غبارها در هوا پراکنده می شود و بعضی ها به لنت می چسبد. اگر شما با استفاده از شلنگ باد قصد تمیز کردن کفشک لنت ترمز را داشته باشید، کاری که می کنید این است میلیون ها فیبر آزبست را در هوا پخش می کنید. این کار نه تنها فیبرهای آزبست را وارد ریه های آن فرد می کند، بلکه تمام کسانی که در گاراژ هستند نیز در معرض این ریسک هستند. گرد و غبار این فیبرها در صورتی که به لباس شخصی که در گاراژ کار می کند بچسد، می تواند برای تمامی افرادی که لباس خود را در همان خوشکشویی که آن فرد لباس خود را شسته است، خطرناک باشد.

مضرات لنت آزبستی

ممنوعیت آزبست

در سال ۱۹۸۰، سازمان بهداشت کشورهای اسکاندینای برای اولین بار استفاده از آزبست را در تمامی محصولات مانند کفشک ترمز، کلاچ و واشرهای موتوری ممنوع اعلام کرد. این موضوع منجر به معرفی جنس های جایگزین غیر آزبستی گردید و در ادامه سایر کشورها هم از این قانون تبعیت کردند. در ژانویه ۱۹۸۶ آژانس حفاظت محیط زیست آمریکا ممنوعیت استفاده از آزبست را در تقریبا تمامی محصولات ابلاغ کرد. این قانون همچنین واردات کلیه محصولات شامل آزبست را تا سال ۱۹۹۶ اعلام نمود.

پس از مدتی به نظر می رسید که آزبست به سمت انقراض پیش می رود. شرکت های تولید کننده واشر و قطعات ترمزی به دنبال جایگزینی اجزا غیر آزبستی بودند و به آرامی موفق شدند که مواد با خاصیت مشابه جایگزین کنند. هیچکس به دنبال مسئولیت های حقوقی که در صورت استفاده از آزبست گریانگیر آنها میشد، نبود. اما حکم ممنوعیت آژانس حفاظت محیط زیست آمریکا در دادگاه لغو شد. یکی از دلایل این موضوع این است که این موضوع منجر به این می شود که بسیاری از سازندگان لنت و کفشک ترمز را از کار بیکار کند. (حقیقت این است که ساخت لنت و کفشک تبدیل به فعالیت بدون سود شد و در نهایت شغلشان را از دست دادند.)

از این رو استفاده از آزبست تمام نشده است. اگرچه انجام خودروسازان آمریکا گفته است که آنها از ترمز و یا کلاچهایی که از آزبست استفاده شده است، استفاده نمی کند؛ اما موضوع در افتر مارکت متفاوت است و ممکن است تولید کنندگانی از این محصولات استفاده کنند.

محصولات سایشی مانند لنت ترمز، کفشک و کلاچ که از آزبست درست شده اند، با عنوان محصولات آزبستی لیبل نمی خورند زیرا قانونی وجود ندارد که سازندگان را به این کار ملزم سازد. در نتیجه از آن رو که راهی وجود ندارد که مطمئن شد یک خودرو دارای لنت آزبستی هست یا نه، بهتر است طوری عمل شود گویی که هر خودرو دارای لنت آزبستی می باشد؛ و حتی اگر یک خودرو دارای لنت آزبستی نباشد،این نگرانی وجود دارد که سایر فیبرهایی که در متریال غیر آزبستی استفاده می شود اثرات نامطلوبی مثل همان آزبست را داشته باشند.

برای همین است که کارشناسان فنی پیشنهاد می کنند که از یک دستمال خیس یا با استفاده از یک دستگاه مکنده گرد و غبار روی لنت ها استفاده شود، زیرا خیس شدن این فیبرها مانع از پخش شدن آنها در فضا می شود. حداکثر ذره در هوا که مورد پذیرش باشد به اندازه ۰٫۱ فیبر در سانتیمتر مکعب می باشد در یک بازه زمانی ۸ ساعته.

سایر متریال خطرناک در کفشک ها

قوانین جدید درباره ترمزها که در واشنگتن و کالیفرنیا وضع شده اند دستور به کاهش استفاده از آزبست، مس، کادمیم، روی و قلع در لنت های ترمز داده اند. مس و سایر فلزهای سنگین برای حیات آبزیان خطرناک هستند. گرد و غبار ترمز که این مواد را حمل می کنند می تواند درون رودها و نهرهای نزدیک اتوبان ها وارد شوند. این غلظت برای اینکه به انسان ها آسیب برساند کم است، اما میتواند به ماهیها، قورباغه ها و سایر حیوانات دریایی آسیب بزند. این قانون ملزم به کاهش استفاده از مس و فلزات سنگین در لنت های ترمز تا ۵% در سال ۲۰۲۰ و رساندن آن به ۰٫۵% تا سال ۲۰۲۵ می کند.

تعداد زیادی از تولید کنندگان لنت های ترمز لنت های کفشکی را معرفی کرده اند که مفدار مس و فلزات سنگین در آنها کمتر از ۵% و یا حتی عاری از مس هستند.

لنت هایی که قانون جدید در رابطه با استفاده از مس پایین، فلزات سنگین پایین و همچنین بدون آزبست را می گذرانند بوسیله انجمن خودروهای سواری ایالات متحده گرید بندی می شوند. این گرید ها می تواند A یا B و N باشد. هر کدام از این کدها نشان دهنده سطح متفاوتی از تطبیق پذیری در ترمزها می باشد. این موارد شامل مس (Cu)، کروم (Cr)، سرب (Pb)، جیوه (Hg) کادمیم (Cd) می باشد. آن لنت هایی که بالاترین درجه یعنی N را دارند شامل ۰٫۵ درصد از مس، بدون آزبست، کروم، مس، جیوه و کادمیم می باشند. این گرید بندی ها به مصرف کنندگان و نصب کننده های لنت ها این امکان را می دهد که ببینند آیا این لنت دوستدار محیط زیست می باشد یا خیر.